الهی سقف آرزوت خراب بشه روی سرش / بیای ببینی که همه حلقه زدن دورو ورش
سال ۸۳ بود. از سفری بر می گشتم و این آهنگو شنیدم. تا اون موقع شاگرد راننده هیچ اتوبوسی این آهنگو نگذاشته بود و برای اولین بار بود که این آهنگو می شنیدم. فقط یک آهنگ جدید نبود؛ یک فضای جدید بود و یک حس جدید. هم از طرف من و هم از طرف او. منی که تا اون موقع اصلاً اهل موسیقی زیرزمینی نبودم، - البته بعداً فهمیدم که کاراش زیرزمینیه، شایع شده بود که خواننده این آهنگ مجتبی کبیریه!- برای شناختن هویت خواننده این آهنگ، همه سوراخ سمبه های این زیر زمینو گشتم تا به خودش رسیدم: محسن چاوشی، متولد ۵۸، زاده در خرمشهر، ساکن تهران.
چی شد که به محسن چاوشی و کارش علاقمند شدم؟ چندین دلیل داره که براتون شرح میدم ولی قبلاً لازمه که بگم من هیچ ادعایی در مورد شناخت و تحلیل موسیقی ندارم و هر چیزی که از این به بعد می خونین فقط و فقط از درون ذهن یک شنونده که پیگیر کارهای محسن چاوشیه تراوش می کنه و در معرض قضاوت شما قرار می گیره.
موسیقی لس آنجلس برام تازگیشو از دست داده بود و دیگه طبع تنوع طلب و متفاوت خواهم رو ارضاء نمی کرد. همش عشق. همش ایران ایران. تموم. دیگه صداها روح و احساس نداشتن. من هم دیگه چندان توقعی از لس آنجلس نداشتم. از طرف دیگه موسیقی مجاز برام یک حالت توهین آمیز داشت. آدمایی که باید طوری می خوندن تا مجوز بگیرن. یک قالب معین انگار تعیین شده بود. مثل اینکه صداها و آهنگها همه از یک مایه ساخته شده بودند. اما این صدا حرف جدیدی می زد. مضمون متفاوتی رو ارائه می کرد. تازه بود و تلخ. نو بود و غمناک. این صدا شبیه بود ولی شبیه خوان نبود. شاید از بین تمام صداهای شبیه سیاوش قمیشی، صدای محسن چاوشی از همه کمتر به او شبیه بود. سبک کار هم فرق می کرد. مدرن بود. کامپیوتری بود. پر از افکت. هر چی که بود، صدا و سیمایی نبود!
محسن چاوشی در ابتدای راه با دو خواننده دیگر همکاری می کرد: محسن یگانه (تصویر سمت چپ) و حامد هاکان (تصویر سمت راست). چاوشی هنوز هم گاه و بیگاه با یگانه همکاری می کنه ولی روابطش با حامد هاکان - حداقل از لحاظ کاری - قطع شده.
از آلبومهای ۴ گانه محسن چاوشی، ۳ آلبوم در استودیوی خانگی ضبط شده و آلبوم آخر در یک استودیوی حرفه ای به نام آفاق ضبط شده است. تنظیم کننده آلبوم اول خود محسن چاوشی بود؛ آلبومهای دوم و سوم، رضا فوادیان و آلبوم آخر، شهاب اکبری. افکتهای صوتی هم در طول این ۴ آلبوم تغییر کرده اند و منطقی تر شده اند. مثلاً از اتو تیون کمتر استفاده میشه طوری که بعضی از شنوندگان در اصالت صدا در آلبوم آخر شک کرده بودند! ترانه سرایان هم تغییر کرده اند و اشعار مریم حیدرزاده منتهی به ترانه های امیر ارجینی و حسین صفا شده. کلاً محسن چاوشی پس از گذشت ۳ سال از شنیده شدنش، تغییرات زیادی از جنبه های گوناگون کرده که این تغییرات در ظاهر او هم تاثیر گذاشته. البته محسن چاوشی هیچ علاقه ای به ارائه عکس خودش نداره و تنها عکسی که خود شخصاً برای انتشار در اختیار مجله ۴۰چراغ قرار داد همین عکسی است که در ابتدای مطلب می بینید. در مصاحبه با ۴۰ چراغ، که متاسفانه لینکی از آن در سایتشون وجود نداره، محسن چاوشی به همین نکته اشاره کرده:
اگر این کار را میکردم و از تصویرم هم در کارها استفاده میکردم، بعداً دوباره به مشکل بر میخوردم. مثلاً روزی که برای گرفتن مجوز آلبوم به مرکز موسیقی میرفتم به من میگفتند چرا کار تصویری انجام دادهای و این تصور به وجود میآمد که همه مشکلات از طرف خودم است و دربارهام میگفتند: کار را که غیر مجاز بیرون فرستاده با همه جا که مصاحبه میکند و عکسش را هم چاپ میکند، پس خودش میخواهد که خواننده غیر مجاز باشد. من نمیخواهم مورد اتهام باشم.
یکی از دغدغه های محسن چاوشی، ارائه مجاز آهنگهاش بوده که تا حالا در این کار ناموفق بوده و بنا به دلایل بسیاری مثل سهل انگاری، اعتماد بیجا، خیانت اطرافیان و سودجویی دلالان تمام آهنگهایی که چه به شکل ماکت یا به صورت حرفه ای، چه شخصی و یا برای سایر خوانندگان خوانده، تماماً به بیرون درز کرده اند و به علت عطش طرفدارانش ظرف مدتی بسیار کوتاه در اینترنت قرار می گیرند.
اگر پخش کارها دست خودم بود، غیر ممکن بود که با آن کیفیت و با کیبورد و سازهای سمپل و نرم افزاری، موسیقی ام را به بازار بفرستم. ولی اتفاقی بود که می افتاد. من واقعاً ناراحت می شدم وقتی می دیدم، آهنگها را از اینترنت با کیفیت فوق العاده ضعیف دانلود کرده اند و در جامعه پخش می کنند. به همین دلیل بعضی وقتها خودم سی دی اصلی ام را میدادم تا حداقل کارها را با کیفیت خوب گوش کنند. چون با آن کیفیت واقعاً آبرو و حیثیت کاری ام میرفت. تمام آلبومهایی که به این شکل پخش شده اند، هیچ نکته مثبتی برایم نداشته اند.
شاید محسن چاوشی علاوه بر داشتن حاشیه زیاد (و ناخواسته) جزء یکی از پرطرفدارترین خوانندگان غیر مجاز در وب و بین جوانان باشه. تا دلتون بخواد سایت و وبلاگ با عکسها و آهنگهای چاوشی پر شده و کم نیستند سایتهای مخصوص هواداران محسن چاوشی. چه بسیار کلیپهای فلش که برای آهنگهای چاوشی ساخته شده.
محسن چاوشی هنوز ناامید نشده و با وجود اینکه آلبوم آخرش در حال طی کردن آخرین مراحل پخش روی وب رفت، با داریوش مهرجویی در فیلم علی سنتوری همکاری کرده و چندین آهنگ را ساخته و اجرا کرده که شخصیت اصلی فیلم (بهرام رادان) بر روی آنها لب میزند.
از طرف محمدرضا شریفی نیا، آقای مهرجویی به من پیشنهاد همکاری دادند و برای من بسیار جالب و خوشحال کننده بود که می دیدم داریوش مهرجویی بسیار مسلط سنتور می زند و همه آهنگهای مرا شنیده و تمامیشان را هم دارد. زمانی که فیلمنامه را خواندم، بسیار خوب و راحت توانستم با موضوع ارتباط برقرار کنم و موضوع کلی را به شاعر کار گفتم و فیلمنامه را هم برایش خواندم و خواستم که بر پایه حس وحال فیلم علی سنتوری ترانه بگوید. من از نتیجه کارم راضی هستم. شاعر موزیک اصلی و متن فیلم برخلاف شایعات امیر ارجینی و حسین صفا هستند. همه ملودیها از خودم است و اردوان کامکار هم سنتورش را زده، بر خلاف وجود بعضی سازهای سنتی، فضای کار فضای مدرنی است که حالت موسیقی تلفیقی دارد. حتی شعرش هم بر ریتم و وزن سنتور گفته شده است.
به تازگی هم فیلم تلویزیونی حفره از شبکه ۲ پخش شد که موزیک متنش را محسن چاوشی ساخته .
گفتنیها در مورد محسن چاوشی بسیار زیاده که همه آنها رو موکول می کنم به مرور اجمالی تک تک آلبومها که ظرف این هفته منتشر میشوند.
این نوشته بخشی از مطالبی در مورد محسن چاوشی بود.
