مدتهاست که دیگر اخبار داخل ایران را پیگیری نمی کنم.آنتن تلویزیون مدتهاست که خراب است و من به رغم درخواستهای مادر برای درست کردن آنتن همیشه کتابی به او پیشنهاد می کنم و قضیه مسکوت می ماند.روزنامه هم بعد از انتخابات ریاست جمهوری نمی خرم,چون متوجه شدم که اخبار بدی که روزانه به سویم آوار می شود عملا زندگیم را مختل می کند و بستگی به دوز اخبار ناگوار در روز خلق من هم تغییر می کند و رفتار یکسانی از خودم بروز نمی دهم.منتها گریزی نیست از این اخبار.همه اینها را گفتم تا بگویم بابک بیات بیمار است.این را برادرم به من گفت که دستی در موسیقی دارد و از دوستداران اوست.من هم او را دوست دارم.آهنگساز بسیاری از فیلم هایی بوده که دوستشان دارم و همچنین آهنگساز ترانه های ماندگار خوانندگان محبوب چند نسل.بابک بیات دارای نارسایی کبدی است.کسانی که این بیماران را از نزدیک دیده اند می دانند چه می گویم.بیماری که تا عمق چشمانت نفوذ می کند و نگاهت رازرد می کند.در طی چهار ماه دو بار به حالت کما رفته است و در حال حاضر احتیاج به پیوند کبدی دارد که هزینه اش شصت میلیون تومان است.محمد اصفهانی توانسته ده میلیون تومان از صدا و سیمای معظممان برای مداوای او بگیرد ولی کو تا شصت میلیون تومان؟این علاوه بر هزینه بستری بودن او دربخشICU بیمارستان ایرانمهر است که بنابر گفته ها شبی بین چهارصد تا پانصد هزار تومان است.اینها راجهت اطلاع گفتم.کار دیگری از دست من بر نمی آید.احساس کردم طبق روال سالیان اخیر کماکان اخبار اینچنینی در میان پوچی خبرهای دنباله داری چون پخش فیلم خصوصی منتسب به یک هنرمند به چاه فراموشی سپرده می شوند.اینها را گفتم تا شاید کسی یا کسانی با خبر شوند که می توانند کاری برای این هنرمند بزرگ و محجوب انجام دهند.به امید بهروزی اش.
تیتر، بر گرفته از شعری از احمد شاملو
